راهنمای معلم هنر

آیا معلمان و مربیان حقیقتا میتوانند خلاقیت را آموزش دهند؟

آیا معلمان و مربیان حقیقتا میتوانند خلاقیت را آموزش دهند؟

با سلام خدمت تمام هنر پویه ای ‌های عزیز.

داشتم کتاب «شکوفایی خلاقیت» را مطالعه می کردم مطالب جالبی رسیدم و حیفم آمد آن را با شما به اشتراک نگذارم. مطالب زیر مربوط به صفحات 138 به بعد از کتاب شکوفایی خلاقیت نوشته دکتر ترزا امایلی ترجمه دکتر حسین قاسم زاده و خانم پروین عظیمی چاپ نشر دنیای نو مورخ سال ۷۴ می باشد که عینا برای شما نقل کرده ام :

راهنمای معلم هنر

راهنمای معلم هنر

« آیا مربیان حقیقتا میتوانند خلاقیت را آموزش دهند ؟ مربیان مطمئنا قادر به آموزش قلمرو مهارتها یعنی مهارت های علمی و فنی درقلمروهایی مانند سخنوری ، ریاضیات ویا هنر می باشند. در حقیقت اغلب مردم این کار را جزئی از شغل مربیان می دانند. مربیان تا حدی می توانند مهارت های خلاقیت مانند روش های تفکر درباره مسائل و قوانین علمی برای تدبیر راه‌های جدید نگرش به مسائل را هم آموزش دهند. چنین مهارتهایی را می توان مستقیماً آموزش داد اما بهترین روش انتقال از طریق نمونه بودن خود مربی می باشد……………

آموزش مستقیم انگیزه درونی غیر ممکن است و نمی توان به کودکان گفت دارای انگیزه درونی گردند. مربیان مطمئن می توانند با بیان آزادانه احساس خود از قبیل کنجکاوی، علاقه، شادی و احساس شخصی مبارزه طلبی، نمونه‌ای برای کودکان باشد. اما مهم ترین راه برای تقویت انگیزه درونی در مدرسه تشکیل کلاس درسی است که دارای محیطی عاری از فشارهای خارجی که محرب چنین انگیزه ای است باشد…………….

عناصر اصلی فلسفه آموزش، که موجب ترغیب خلاقیت در کودکان می گردد، در ذیل شرح داده شده است:

-یادگیری بسیار مهم و بسیار تفریحی است.

-کودکان به عنوان افراد منحصر به فرد قابل احترام و محبت هستند.

-کودکان باید یادگیرنده فعال باشند. آنها را باید ترغیب نمود که علایق، تجارب، ایده ها و وسایل خود را به کلاس درس بیاورند. به آنها باید اجازه داده شود که درباره هدف های کار روزانه خود با مربیان بحث نموده و به آنها استقلال کاری داده شود تا تصمیم بگیرند چگونه آن هدف‌ها را به انجام برساند.

-کودکان باید در کلاس درس خود احساس آسایش و تشویق نمایند. تنش و فشار نباید وجود داشته باشد.

-کودکان باید دارای حس مالکیت و غرور درباره کلاس درس خود باشند. آنها باید در سر و سامان دادن کلاس و نگهداری آن دخالت داشته باشند. باید تشویق شوند وسایلی را از منزل به کلاس بیاورند (حتی « آشغال») و از آنها در فعالیتهای آموزشی استفاده گردد مربیان باید بگویند«این کلاس درس من نیست، این کلاس درس ماست!»

-مربیان منبع اطلاعات و هدایت هستند نه افراد پلیس یا گروهبان های مشق نظامی دهنده و یا خدا، کودکان باید برای مربیان احترام قائل شوند اما در ضمن در حضور آنها احساس راحتی نمایید.

-مربیان باهوش هستند اما کامل نیستند.

-کودکان باید برای بحث بی پرده درباره مسائل با مربی یا همکلاسی‌های خود احساس آزادی نمایند. این کلاس درس آنهاست در مسئولیت برای کمک به حفظ آرامش آن شریک هستند.

-همکاری همیشه بر رقابت ارجحیت دارد.

-تجارب یادگیری باید به تجارب دنیای واقعی کودکان نزدیک باشد باید در کلاس درس هم قدرت و هم مسئولیت داشته باشند.»




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *